"اسلام سیاسی" یا "سیاست اسلامی" و عباراتی از این دست سالهاست که در کانون توجه اندیشمندان سکولار ، روشنفکران و روشن مابان دینی قرار گرفته است و بنده نیز قصد ندارم به آن بپردازم ولیکن فرارسیدن ایام سوگواری سید و سالار شهیدان ، دردانه آفرینش ، حضرت ابا عبد الله الحسین (ع )را فرصتی مغتنم در جهت بررسی سیره سیاسی آن حضرت می دانم .

چند سالی است که جریانات سیاسی سعی در مصادره فرهنگی ، سیاسی حضرت سید الشهدا و تطبیق عملکرد خود با ایشان دارند ، و هراز چند گاهی تحلیل های بعضا عجیبی را روانه بازار مکاره سیاست می کنند که عجایب هفتگانه جهان را به تعظیم وا می دارد!
اگر این نوشته ها وتحلیل ها را که گاها مانور زیادی نیز بر آنها داده می شود را در یک جا جمع کنید شخصیتی عجیب از امام حسین (ع) در ذهنتان نقش می بندد که گویی جمع متناقضین است و به عبارتی بهتر هرکسی از ظن خود یار حضرت شده است وایشان را که دوست و دشمن در فضیلتش سخنها سرداده اند را مصادره شخصیتی می کنند ، در حالی که امام حسین نوری فرای تمامی این ظلمتها ، سیاست بازی های کثیف و بعضا یزیدی است.

در برهه ای ایشان را اصلاح طلب دانستند ، عده ای دیگر گفتند حسین (ع) اصول گرا بود و واپسین تر امام آزادگی را مرتجع پنداشتند .

لذا بررسی سیره سیاسی حضرت از این حیث حائز اهمیت بوده و این شبهات را رفع خواهد نمود.

امام حسین (ع ) هدف از قیام خود را اینگونه معرفی می فرماید:

"لم اخرج اشرا ولابطرا ولا مفسدا ولا ظالما ، وانما خرجت لطلب الاصلاح فی امت جدی"

ترجمه:

"همانا من به منظورتباهگری و خود خواهی وفساد وستمگری حرکت نکرده ام ، تنها برای اصلاح امت جدم رسول خدا قیام نموده ام".

آنگونه که از بیان ایشان پیداست سید الشهدا یک مصلح اجتماعی است که در راه اصلاح امت و جامعه نبوی حاضر است از هر آنچه دارد بگذرد و حقیقتا نیز چنین شخصی الگوی" اصلاح طلبی " و رفورمیسم است.

اما در جایی دیگر نیز حضرت هدف از قیام خود را توجه دادن مردم به اصول فراموش شده سیره جدش رسول الله و پدرش امیر المومنین معرفی می کند ( اسیر بسیره جدی و ابی ) و صد البته که چنین شخصی آنگونه که از کلام و رفتارش پیداست نمونه والای یک انسان "اصول گرا" است .

اما تمام این موارد آنجا جالب می شود که رجز حضرت در روز عاشورا را نیز اضافه کنیم :

«الموت اولی من ركوب العار

والعار اولى من دخول النار»

«انا الحسين بن علي

احمي عيالات ابي

آليت ان لا انثني

امضي على دين النبي»

ترجمه:

«مردن از آلودگي به عار و ننگ بهتر است، و عار و ننگ از ورود به آتش بهتر.»

«من حسين فرزند علي هستم، از خاندان پدرم حمايت مي‌کنم، سوگند خورده‌ام که به دشمن پشت نکنم؛ و پيرو دين نبي اکرم(صلي الله عليه و آله) باشم.»

آنگونه که پیداست حضرت در بند آخر رجزشان « امضي على دين النبي » از فعل "امضی" استفاده می فرمایند : که از ریشه "مضی و ماضی" به معنی "گذشته" گرفته شده است. و مراد ایشان این است که دین نبی را به گذشته باز می گردانم و این همان است که در لغت " ارتجاع" و بازگشت خوانده می شود ، یعنی شخص به هیچ وجه خواهان تغییر امور نیست و در صورت هرگونه تغییر آن را به حالت پیشین خود بازمی گرداند.

آخر چگونه است که فردی از یک سو مصلح اجتماعی باشد و از سویی دیگر در مقابل هرگونه تغییری تا پای جان بایستد و دار و ندار خود را در این راه بگذارد.

البته مشکل از ماست که چون به مزخرفات سیاسی و تحلیل های تک بعدی خو گرفته ایم ، وسعت دریایی ، نور پاک و بی آلایش حسین (ع) در تنگنای کوچک ذهنمان نمی گنجد.

امام حسین قیام کرد تا بدعتهایی را که در دین جدش وارد کرده بودند بزداید و جامعه را از لوث بدعتها و بدعتگران پاک نموده و آن را اصلاح کند (اصلاح طلبی) و دوباره امت جدش را به ارزشها و اصول ناب محمدی که فرسنگها از آن دوری گرفته بودند باز گرداند (اصول گرایی).

اگر ارزشی نیکو که به اصول بنیادین اجتماعی بدل شده است آسیب دید بر همگان واجب است تا جامعه ر ا اصلاح نموده و اوضاع را به صورت اولیه بازگردانند.همانگونه که رهبر معظم انقلاب فرمودند : ما اصلاح طلبان اصولگرا و اصولگرایان اصلاح طلب می خواهیم .

چه اصلاحی بهتر از این که جامعه دچار انحطاط را به ارزشها و اصول اسلام ناب محمدی باز گردانیم و چه اصول گرایی بهتر از این که در صراط مستقیم و اصولی مان ، پویا و دینامیک به پیش برویم.

نه اینکه به بها و بهانه اصلاح طلبی هر منکر و و بوزینه بازی را بر منبر پیامبر ببینیم و آنرا گذارناچار اجتماعی و رفرمیسم بنامیم و از سویی دیگر به بهانه اصول گرایی در مرداب رکود ، جمود و فسیل گرایی غرق شویم .

آری وسعت لا یتناهی حسین (ع) در خواسته های اندک و پست سیاسی بازی مصادره شدنی نیست .

نام حسین مقدس تر از آن است که بازیچه هرزگی سیاسی برخی آقایان شود ، او فرزند همان پدری است که دنیا با همه فریبندگی اش در نزد وی از لاشه خوک در دهان جذامی بی ارزش تر بود و در عین حال برای اصلاح چنان دنیایی لحظه ای آرام نگرفت.

و صد البته تاریخ به ما ثابت کرده است که دست آویز قرار دادن نام و رسم حسین (ع) در این دنیایی که محل قرار نیست هیچگاه عاقبت نکویی برای دست آویزان نداشته است که حسین خون خداست و خدا خونخواه اوست.

والسلام علیک یا ابا عبد الله

علی اکبر رائفی پور هشتم محرم الحرام 1431